Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2009

Το πιο μελαγχολικό ποίημα


Μπορώ να γράψω το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε...
Να γράψω, για παράδειγμα : "Η νύχτα είναι γεμάτη αστέρια και τα αστέρια, μπλε, τρεμοσβήνουν στο διάστημα...."
Ο νυχτερινός άνεμος στροβιλίζεται και τραγουδά.
Μπορώ να γράψω Το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε... Την αγάπησα, και κάποιές φορές με αγάπησε κι αυτή.
Νύχτες σαν κι αυτή, την κράτησα στα χέρια μου. Τη φίλησα τόσες πολλές φορές κάτω από τον απέραντο ουρανό.
Με αγάπησε, κάποιες φορές την αγάπησα. Πως θα μπορούσα να μην είχα αγαπήσει τα μεγάλα, γαλήνια μάτια της;
Μπορώ να γράψω Το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε... Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να νιώσω πως την έχω χάσει...
Να ακούσω την ατέλειωτη νύχτα, πιο ατέλειωτη χωρις αυτή... Και το ποίημα πέφτει στην ψυχή ενώ δροσίζει το γρασίδι.
Τι σημασία έχει που η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει. Η νύχτα είναι γεμάτη αστέρια κι αυτή δεν είναι μαζί μου.
Αυτό είναι όλο. Μακρυά, κάποιος τραγουδάει. Μακρυά... Η ψυχή μου είναι χαμένη χωρις αυτή...
Όπως όταν την έγερνα κοντά μου, τα μάτια μου την ψάχνουν. Η καρδιά μου την ψάχνει κι αυτή δεν είναι μαζί μου...
Η ίδια νύχτα που χλωμιάζει τα ίδια δέντρα. Εμείς, αυτοί που ήμασταν, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.
Δεν την αγαπώ πια, ειλικρινά, μα πόσο πολύ την αγάπησα... Η φωνή μου έψαξε τον άνεμο να ακουμπήσει το αφτί της.
Κάποιου άλλου... Θα είναι κάποιου άλλου. Όπως τότε που ανήκε στα φιλία μου. Η φωνή της, το ανάλαφρο κορμί της. Τα απέραντα μάτια της...
Δεν την αγαπώ πια , ειλικρινά, μα ίσως την αγάπησα. Η αγάπη είναι τόσο μικρή μα και η λήθη τόσο μεγάλη...
Γιατί νύχτες σαν κι αυτή την κρατούσα στα χέρια μου, η ψυχή μου είναι χαμένη χωρίς αυτή...
Ωστόσο αυτός μπορεί να είναι ο τελευταίος πόνος που μου προκαλεί και αυτό να είναι το τελευταίο ποίημα που γράφω γι' αυτή...
Pablo NeroudaΤο πιο μελαγχολικό ποίημα
Μπορώ να γράψω το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε...
Να γράψω, για παράδειγμα : "Η νύχτα είναι γεμάτη αστέρια και τα αστέρια, μπλε, τρεμοσβήνουν στο διάστημα...."
Ο νυχτερινός άνεμος στροβιλίζεται και τραγουδά.
Μπορώ να γράψω Το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε... Την αγάπησα, και κάποιές φορές με αγάπησε κι αυτή.
Νύχτες σαν κι αυτή, την κράτησα στα χέρια μου. Τη φίλησα τόσες πολλές φορές κάτω από τον απέραντο ουρανό.
Με αγάπησε, κάποιες φορές την αγάπησα. Πως θα μπορούσα να μην είχα αγαπήσει τα μεγάλα, γαλήνια μάτια της;
Μπορώ να γράψω Το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε... Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να νιώσω πως την έχω χάσει...
Να ακούσω την ατέλειωτη νύχτα, πιο ατέλειωτη χωρις αυτή... Και το ποίημα πέφτει στην ψυχή ενώ δροσίζει το γρασίδι.
Τι σημασία έχει που η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει. Η νύχτα είναι γεμάτη αστέρια κι αυτή δεν είναι μαζί μου.
Αυτό είναι όλο. Μακρυά, κάποιος τραγουδάει. Μακρυά... Η ψυχή μου είναι χαμένη χωρις αυτή...
Όπως όταν την έγερνα κοντά μου, τα μάτια μου την ψάχνουν. Η καρδιά μου την ψάχνει κι αυτή δεν είναι μαζί μου...
Η ίδια νύχτα που χλωμιάζει τα ίδια δέντρα. Εμείς, αυτοί που ήμασταν, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.
Δεν την αγαπώ πια, ειλικρινά, μα πόσο πολύ την αγάπησα... Η φωνή μου έψαξε τον άνεμο να ακουμπήσει το αφτί της.
Κάποιου άλλου... Θα είναι κάποιου άλλου. Όπως τότε που ανήκε στα φιλία μου. Η φωνή της, το ανάλαφρο κορμί της. Τα απέραντα μάτια της...
Δεν την αγαπώ πια , ειλικρινά, μα ίσως την αγάπησα. Η αγάπη είναι τόσο μικρή μα και η λήθη τόσο μεγάλη...
Γιατί νύχτες σαν κι αυτή την κρατούσα στα χέρια μου, η ψυχή μου είναι χαμένη χωρίς αυτή...
Ωστόσο αυτός μπορεί να είναι ο τελευταίος πόνος που μου προκαλεί και αυτό να είναι το τελευταίο ποίημα που γράφω γι' αυτή...
Pablo Nerouda

3 σχόλια:

  1. ΠΕΡΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλες γιορτες να χεις
    διωξε τη μελαγχολία μακρυά
    νεα χρονια
    νεες δυνατες στιγμες
    ας διωξουν την μελαγχολία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. την μελαγχολια καποιοι την κουβαλαμε μεσα μας απο μικροι.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή