ΤΟΣΗ ΩΡΑ ΔΡΟΜΟ...

Θα μείνω μέσα…Και ίσως αν τα καταφέρω θ’ανοίξω βιβλία

Κάπου να βρω τον τρόπο…

Να μαζέψω όμως πρώτα εδώ γύρω

Σαν έρθεις θέλω να είναι όλα όμορφα

Ταχτοποιημένα, καθαρά, μη λυπηθείς

Πάντα ήθελα να χαμογελάςΘα σου ετοιμάσω και κάτι

Θα σαι πεινασμένος, τόση ώρα δρόμο

Μην κλαις, στο’ χα υποσχεθεί

Δεν το’ χαμε συμφωνήσει;

Εκεί δίπλα ,στο ράφι είναι το αγαπημένο σου κρασί

Α, και τα ποτήρια στο παραδίπλα ντουλάπι

Πιες και για μένα ,δυο γουλιές μοναχά

Πρέπει να προλάβω, έχω τόσα να κάνω πριν έρθεις

Φρέσκα σεντόνια να ξαποστάσεις

Θα’ σαι κουρασμένος τόση ώρα δρόμο

Λέω να φορέσω το καλό μου φουστάνι

Θέλω να’ μαι όμορφη όταν με δεις

Αφτιασίδωτη όμως, όπως είναι και η ψυχή μου

Μύρισε τα μαλλιά μου, φίλησε τα

Το άρωμά σου μυρίζουν

Φλυαρώ όμως και δε θα προλάβω

Πάντα μ’ έκανες να φλυαρώ

Λόγια αγάπης ανακατεμένα με καθημερινές ανοησίες

Αυτή τη φορά πρέπει όμως να’ μαι στην ώρα μου

Κανένας δεν πρέπει να περιμένει..

Κι εσύ θα θέλεις να ζεσταθείς τόση ώρα δρόμο

Όλα θα είναι στη θέση τους , μην ανησυχείςΜη με κοροϊδέψεις, σε παρακαλώ

Μια τελευταία ματιά και είμαι έτοιμη

Ένα έμεινε, να βρω τον τρόπο…

Εσύ μη βιαστείς, εδώ θα είμαιευτυχισμένη που το όνειρο έγινε πραγματικότητα

Έχεις να κάνεις τόση ώρα δρόμο άλλωστε

Μόνο αγαπημένε μου μη μου θυμώσεις που δεν θα σου ανοίξω

Τα κλειδιά θα’ ναι στο γνωστό σημείο

Κι όταν ανταμώσουμε, ακούμπησε τα χείλη σου στα δικά μου

Και κράτησε μου το χέρι, κάνει τόσο κρύο απόψε…

Δημιουργός:ΜΑΡΗ ΛΙΩΚΗ

http://www.facebook.com/inbox/?ref=mb#/profile.php?id=1251296220

Το πιο μελαγχολικό ποίημα

Μπορώ να γράψω το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε...
Να γράψω, για παράδειγμα : "Η νύχτα είναι γεμάτη αστέρια και τα αστέρια, μπλε, τρεμοσβήνουν στο διάστημα...."
Ο νυχτερινός άνεμος στροβιλίζεται και τραγουδά.
Μπορώ να γράψω Το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε... Την αγάπησα, και κάποιές φορές με αγάπησε κι αυτή.
Νύχτες σαν κι αυτή, την κράτησα στα χέρια μου. Τη φίλησα τόσες πολλές φορές κάτω από τον απέραντο ουρανό.
Με αγάπησε, κάποιες φορές την αγάπησα. Πως θα μπορούσα να μην είχα αγαπήσει τα μεγάλα, γαλήνια μάτια της;
Μπορώ να γράψω Το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε... Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να νιώσω πως την έχω χάσει...
Να ακούσω την ατέλειωτη νύχτα, πιο ατέλειωτη χωρις αυτή... Και το ποίημα πέφτει στην ψυχή ενώ δροσίζει το γρασίδι.
Τι σημασία έχει που η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει. Η νύχτα είναι γεμάτη αστέρια κι αυτή δεν είναι μαζί μου.
Αυτό είναι όλο. Μακρυά, κάποιος τραγουδάει. Μακρυά... Η ψυχή μου είναι χαμένη χωρις αυτή...
Όπως όταν την έγερνα κοντά μου, τα μάτια μου την ψάχνουν. Η καρδιά μου την ψάχνει κι αυτή δεν είναι μαζί μου...
Η ίδια νύχτα που χλωμιάζει τα ίδια δέντρα. Εμείς, αυτοί που ήμασταν, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.
Δεν την αγαπώ πια, ειλικρινά, μα πόσο πολύ την αγάπησα... Η φωνή μου έψαξε τον άνεμο να ακουμπήσει το αφτί της.
Κάποιου άλλου... Θα είναι κάποιου άλλου. Όπως τότε που ανήκε στα φιλία μου. Η φωνή της, το ανάλαφρο κορμί της. Τα απέραντα μάτια της...
Δεν την αγαπώ πια , ειλικρινά, μα ίσως την αγάπησα. Η αγάπη είναι τόσο μικρή μα και η λήθη τόσο μεγάλη...
Γιατί νύχτες σαν κι αυτή την κρατούσα στα χέρια μου, η ψυχή μου είναι χαμένη χωρίς αυτή...
Ωστόσο αυτός μπορεί να είναι ο τελευταίος πόνος που μου προκαλεί και αυτό να είναι το τελευταίο ποίημα που γράφω γι' αυτή...
Pablo NeroudaΤο πιο μελαγχολικό ποίημα
Μπορώ να γράψω το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε...
Να γράψω, για παράδειγμα : "Η νύχτα είναι γεμάτη αστέρια και τα αστέρια, μπλε, τρεμοσβήνουν στο διάστημα...."
Ο νυχτερινός άνεμος στροβιλίζεται και τραγουδά.
Μπορώ να γράψω Το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε... Την αγάπησα, και κάποιές φορές με αγάπησε κι αυτή.
Νύχτες σαν κι αυτή, την κράτησα στα χέρια μου. Τη φίλησα τόσες πολλές φορές κάτω από τον απέραντο ουρανό.
Με αγάπησε, κάποιες φορές την αγάπησα. Πως θα μπορούσα να μην είχα αγαπήσει τα μεγάλα, γαλήνια μάτια της;
Μπορώ να γράψω Το πιο μελαγχολικό ποίημα απ' όλα απόψε... Να σκεφτώ πως δεν την έχω. Να νιώσω πως την έχω χάσει...
Να ακούσω την ατέλειωτη νύχτα, πιο ατέλειωτη χωρις αυτή... Και το ποίημα πέφτει στην ψυχή ενώ δροσίζει το γρασίδι.
Τι σημασία έχει που η αγάπη μου δεν μπόρεσε να την κρατήσει. Η νύχτα είναι γεμάτη αστέρια κι αυτή δεν είναι μαζί μου.
Αυτό είναι όλο. Μακρυά, κάποιος τραγουδάει. Μακρυά... Η ψυχή μου είναι χαμένη χωρις αυτή...
Όπως όταν την έγερνα κοντά μου, τα μάτια μου την ψάχνουν. Η καρδιά μου την ψάχνει κι αυτή δεν είναι μαζί μου...
Η ίδια νύχτα που χλωμιάζει τα ίδια δέντρα. Εμείς, αυτοί που ήμασταν, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.
Δεν την αγαπώ πια, ειλικρινά, μα πόσο πολύ την αγάπησα... Η φωνή μου έψαξε τον άνεμο να ακουμπήσει το αφτί της.
Κάποιου άλλου... Θα είναι κάποιου άλλου. Όπως τότε που ανήκε στα φιλία μου. Η φωνή της, το ανάλαφρο κορμί της. Τα απέραντα μάτια της...
Δεν την αγαπώ πια , ειλικρινά, μα ίσως την αγάπησα. Η αγάπη είναι τόσο μικρή μα και η λήθη τόσο μεγάλη...
Γιατί νύχτες σαν κι αυτή την κρατούσα στα χέρια μου, η ψυχή μου είναι χαμένη χωρίς αυτή...
Ωστόσο αυτός μπορεί να είναι ο τελευταίος πόνος που μου προκαλεί και αυτό να είναι το τελευταίο ποίημα που γράφω γι' αυτή...
Pablo Nerouda